Studium i plan miejscowy – od nich zależy ład przestrzenny

budowa

Istota ładu przestrzennego 

Każdy człowiek na ziemi chciałby cieszyć się estetycznym i funkcjonalnym otoczeniem, w którym się znajduje. Podejścia planistycznego do urządzania gmin i zalążków urbanistyki można doszukiwać się już w starożytnej Mezopotamii czy Egipcie. Rozwój cywilizacyjny przyniósł za sobą wypracowanie konkretnych mechanizmów i możliwości, które pomagają tworzyć ład przestrzenny, abyśmy mogli funkcjonować w uporządkowanych i harmonijnych przestrzeniach, spełniających potrzeby społeczno-gospodarcze przy utrzymaniu odpowiedniego stanu środowiska przyrodniczego.

Ład przestrzenny a studium i plan miejscowy

Współcześnie planowanie przestrzenne jest elementem gospodarki przestrzennej, która prowadzona jest przez podmioty władzy publicznej. W Polsce odbywa się to na poziomie krajowym, wojewódzkim, oraz gminnym. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego stworzenie i uchwalenie jest ustawowo zadaniem własnym gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, czyli podstawowej jednostki samorządu terytorialnego, to dwa dokumenty, stanowiące fundament prawny ładu przestrzennego w naszym otoczeniu. Przygotowanie i uchwalenie obu tych dokumentów należy, zgodnie z obowiązującą w aktualnym stanie prawnym – ustawą o samorządzie gminnym, do wyłącznej właściwości rady gminy. To w zakresie jej kompetencji leży określenie polityki przestrzennej gminy i to w jej gestii leży stworzenie możliwości dla nowych inwestycji budowlanych.

Wytyczne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Studium uwarunkowań i plan miejscowy to dwa różne dokumenty. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, studium natomiast nim nie jest. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może jednak naruszać ustaleń studium. W planie miejscowym nie można dokonywać modyfikacji przyjętych w studium kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia studium są bardziej ogólne, a dokument miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinien być ich uszczegółowieniem i doprecyzowaniem, gdyż wytyczne zawarte w studium są dla organów gminy wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych. Tylko spójne przepisy pozwolą bowiem stworzyć ład przestrzenny, do którego należy dążyć. Wspomniane dokumenty torują ścieżki działalności inwestycyjnej gminnych władz samorządowych i prywatnych inwestorów z uwagi na prawo własności. Plan miejscowy zawiera bowiem kluczowe dla ładu przestrzennego zapisy, w szczególności o przeznaczeniu terenu. Składa się z części opisowej, którą stanowi treść uchwały i z części rysunkowej – map. Plany miejscowe określają między innymi dopuszczalną powierzchnię zabudowy, minimalną powierzchnię biologicznie czynną, właściwą geometrię dachu (kąt dachu), wysokość budynku a także zasady odprowadzania ścieków, zaopatrzenia w wodę a nawet kolorystykę elewacji i pokrycia dachowego. Takie wytyczne będące formalnymi zapisami aktu prawa miejscowego pozwalają samorządom na racjonalne zagospodarowanie przestrzeni z uwzględnieniem bieżących i przyszłych potrzeb społeczeństwa.

Polskie realia

W Polsce większość, bo niemal 70% terenów nadal nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stąd często nowe inwestycje budowlane, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są realizowane nie w oparciu o plan miejscowy a na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, których wydawanie leży w kompetencjach wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

Źródło: Budplan.net – Plan zagospodarowania działki

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *